AI sinemayı şekillendirebilir; insan duygusunu yerinden edemez
“Heeramandi” ile tanınan Taha Shah Badussha, yapay zekâ ve sinema üzerine yürüyen tartışmaların korku üzerinden değil, teknolojinin sınırlarının netleştirilmesi üzerinden yapılması gerektiğini söylüyor. YZ’nin görsel efektler, CGI ve dublaj gibi pek çok teknik süreçte film yapımını değiştirdiğini, gelecekte bu alanlarda daha da yaygınlaşacaktığını kabul ediyor. Ancak ekrana yansıyan duygusal gerçekliği ve seyirciyle kurulan bağı bir makinenin “üretemeyeceğini” vurguluyor.
Badussha, özellikle yoğun duygulu sahnelerde hissin oyuncunun içinden gelmesi gerektiğini, anne, eş veya çocuk gibi sahnelerde kurulması gereken bağın programlanamayacağını belirtiyor. Ona göre bazı filmler bugün teknik açıdan çok daha parlak görünse de “kurguda atlama hissi”, dudak senkronu gibi küçük kusurlar ya da duygunun tam yerini bulmaması gibi detaylar hâlâ fark edilebiliyor; bu kusurlar ileride giderilse bile, seyircinin bağ kurduğu şey kusursuzluk değil doğruluk.
Oyuncu, izleyicinin bir görüntüye değil bir insana bağlandığını; kırılganlıklara, sessizliklere ve programlanmamış duraklamalara tepki verdiğini söylüyor. Yaratıcılığın bu “beklenmedik boşluklarda” yaşadığını ve bunun kopyalanamayacağını savunuyor.
Badussha, YZ’nin VFX, CG ve dublaj gibi teknik işlerin büyük bir kısmını devralacağını, bu nedenle oyuncular ve yaratıcıların öğrenmeye ve uyum sağlamaya açık olması gerektiğini düşünüyor. YZ’yi insan emeğinin yerine geçecek bir “ikame” değil, doğru kullanıldığında daha fazla fırsat sunan bir araç olarak görüyor; özellikle kısıtlı bütçeli filmcilerin hayallerini gerçekleştirmesi için yeni kapılar açtığını da ekliyor. Buna rağmen ne kadar gelişirse gelişsin, duygusal derinlik ve insanın programlanmamış doğası nedeniyle YZ’nin oyunculuğun yerini alamayacağını dile getiriyor.
Badussha’ya göre sinemanın geleceği, insan ile makineyi karşı karşıya koymak değil; üretim süreçlerinde teknolojiden yararlanırken hikâyenin kalbini oluşturan insan duygusunu korumakla ilgilidir.
“Heeramandi” ile tanınan Taha Shah Badussha, yapay zekâ ve sinema üzerine yürüyen tartışmaların korku üzerinden değil, teknolojinin sınırlarının netleştirilmesi üzerinden yapılması gerektiğini söylüyor. YZ’nin görsel efektler, CGI ve dublaj gibi pek çok teknik süreçte film yapımını değiştirdiğini, gelecekte bu alanlarda daha da yaygınlaşacaktığını kabul ediyor. Ancak ekrana yansıyan duygusal gerçekliği ve seyirciyle kurulan bağı bir makinenin “üretemeyeceğini” vurguluyor.
Badussha, özellikle yoğun duygulu sahnelerde hissin oyuncunun içinden gelmesi gerektiğini, anne, eş veya çocuk gibi sahnelerde kurulması gereken bağın programlanamayacağını belirtiyor. Ona göre bazı filmler bugün teknik açıdan çok daha parlak görünse de “kurguda atlama hissi”, dudak senkronu gibi küçük kusurlar ya da duygunun tam yerini bulmaması gibi detaylar hâlâ fark edilebiliyor; bu kusurlar ileride giderilse bile, seyircinin bağ kurduğu şey kusursuzluk değil doğruluk.
Oyuncu, izleyicinin bir görüntüye değil bir insana bağlandığını; kırılganlıklara, sessizliklere ve programlanmamış duraklamalara tepki verdiğini söylüyor. Yaratıcılığın bu “beklenmedik boşluklarda” yaşadığını ve bunun kopyalanamayacağını savunuyor.
Badussha, YZ’nin VFX, CG ve dublaj gibi teknik işlerin büyük bir kısmını devralacağını, bu nedenle oyuncular ve yaratıcıların öğrenmeye ve uyum sağlamaya açık olması gerektiğini düşünüyor. YZ’yi insan emeğinin yerine geçecek bir “ikame” değil, doğru kullanıldığında daha fazla fırsat sunan bir araç olarak görüyor; özellikle kısıtlı bütçeli filmcilerin hayallerini gerçekleştirmesi için yeni kapılar açtığını da ekliyor. Buna rağmen ne kadar gelişirse gelişsin, duygusal derinlik ve insanın programlanmamış doğası nedeniyle YZ’nin oyunculuğun yerini alamayacağını dile getiriyor.
Badussha’ya göre sinemanın geleceği, insan ile makineyi karşı karşıya koymak değil; üretim süreçlerinde teknolojiden yararlanırken hikâyenin kalbini oluşturan insan duygusunu korumakla ilgilidir.
Son düzenleme:
